orzechy

Kruczyca, którą nazywaliśmy Kura, była oswojona przez ludzi i nie dało się jej wypuścić. Gdakała jak kury sąsiadów albo szczekała jak nasz pies Misio Perełka. Wszyscy się zachwycali, że tak potrafi. Potem ktoś przyniósł inną kruczycę znalezioną ze złamanym skrzydłem i wybitym okiem. Wpuściliśmy ją do klatki do Kury i ona nagle przestała gdakać. Przeszła na kruczy język. Zrozumieliśmy wtedy, że gdakała i szczekała, bo szukała kontaktu z kimkolwiek, żeby pogadać.

ŻYCZENIA

Nikt nie zmienił świata tak jak to biedne dziecko

narodzone w szopie

wygnane z kraju

przybite do krzyża.

Całe swoje dorosłe życie pracowałem z ludźmi 30 różnych języków

różnych kultur i wyznań.

Uczyłem się od nich serdecznej życzliwości

która otacza mnie także i teraz w mojej ojczyźnie.

Dlatego życzę ci

niech zawsze będzie z tobą ta życzliwa serdeczność

znak przyniesiony nam dziś z innego świata.

-Antoni

TU: Kolęda

1-Bóg się rodzi, Cyganiątko,

obok niego śpi jagniątko,

Bóg się rodzi, Pakistańczyk,

słońce mu we włosach tańczy.

2-Rodzą się bożątka licznie,

rodzą się dzieciątka ślicznie

i pytają: gdzie jest raj?

I pytają: gdzie jest raj?

3-Ach, jak pięknie się rodzić,

czy w Aleppo, czy w Łodzi...

Ach, jak trudno się rodzić

w małej łodzi na wodzie...

4-Gdzie jest kraj i kraj to który,

gdzie się Bóg tęczowej skóry

może ukryć przed wojnami,

przed lękami i głodami?

5-Gdzie się Bóg nie trwoży trwogą,

bo cóż trwogi bogom mogą?

Bóg się rodzi, niebożątko,

lulajże, Afrykaniątko...

6-Ach, jak pięknie się rodzić,

czy w Aleppo, czy w Łodzi...

Ach, jak trudno się rodzić

w wodzie, chłodzie, o głodzie...

7-Bóg się rodzi, Polak mały.

Jaki znak twój? Nosek biały.

Bóg się rodzi, śliczny skrzat,

niechaj mu przybywa lat,

8-w kraju-raju, pięknym kraju,

w kraju-raju, pięknym kraju,

którym właśnie jest nasz kraj...

Baju-baju, baju-baj...

9-Ach, jak pięknie się rodzić,

czy w Aleppo, czy w Łodzi...

Ach, jak trudno się rodzić

w małej łodzi na wodzie...

10-Ach, jak pięknie się rodzić

w Mińsku, Lwowie czy Łodzi...

Ach, jak dziwnie się rodzić

na Zachodzie i Wschodzie...

Magda Umer - Grzegorz Turnau - muzyka
Słowa Jarosław Mikołajewski
Nuty TUTAJ

kiedy martwa natura jest poza zasięgiem ręki, przestaje być martwą naturą... rozumiem przez to potrzebę dotknięcia przedmiotu, a nie tylko patrzenia na niego. Zawsze ją miałem. Właśnie ta przestrzeń mnie pociągała, bo o tym był pierwszy obraz kubistyczny - o poszukiwaniu przestrzeni.

Jeden z olbrzymich teleskopów w Chile, przez 8 lat rozkładał światło galaktyk na widma. Pozwoliło to ustalić odległość tych zbiorów gwiazd od Ziemi a także ich położenie względem siebie. Zbadano w ten sposób 90 tysięcy galaktyk i na tej podstawie powstała pierwsza trójwymiarowa mapa Wszechświata.

Światło tych galaktyk dotarło do nas po 7 miliardach lat a więc trwało to połowę czasu, w którym istnieje Świat. Okazało się, że już wtedy występowały dwa rodzaje galaktyk:

Mapa pokazuje moment, w którym rozszerzanie się Wszechświata nagle gwałtownie przyśpieszyło i tak trwa aż do dziś. Aby wyjaśnić niezwykły ruch galaktyk przyjęto istnienie niewidocznej "czarnej materii" (Vera Rubin), której musi być pięć razy więcej niż tej już znanej. Być może trójwymiarowa mapa Świata przybliży nas do rozwiązania tej jednej z największych zagadek współczesnej fizyki - mówi prof. Agnieszka Polo z Centrum Badań Jądrowych w Warszawie, którego naukowcy, wraz z uczonymi UJ, brali udział w pracach nad tą mapą.

Arno Stern od 60 lat uczy dzieci rysować. Chociaż to stereotypowe powiedzenie zupełnie nie pasuje do tego, co on robi, bo on nie uczy. Stwarza im tylko warunki do malowania. Na środku sali mają farby i kredki a na ścianach papier.

Wszystkie prace zbiera i przechowuje. Jest ich już 500 tysięcy. Nazywa je "śladami", bo nie są to obrazy do oglądania, nie służą komunikacji. Czym więc są? Odpowiedzią na znak zapytania, który nosimy w sobie.

Małe dzieci na całym świecie rysują to samo: dom, słońce, drzewa, ludzi. Niczego nie odtwarzają więc uważano, że trzeba je nauczyć obserwować. Tymczasem obecnie, według wielu pedagogów, należy dać im całkowitą swobodę, by wyraziły to, co noszą w sobie. A są to pierwotne wspomnienia, według neurobiologów zapisane w pamięci komórkowej każdego człowieka. Namalowanie ich daje poczucie wyzwolenia i całkowitej swobody.

Neuronauka przynosi ciągle nowe odkrycia i nadszedł czas na wielką teorię, która połączy te dane w jedną całość.

W informatyce ma zastosowanie metoda minimalizacji błędu przewidywania (predykcji).

Gdy wysyłamy jakieś zdjęcie przez Internet, chodzi o to, by zajmowało ono jak najmniej miejsca, czyli danych o położeniu pikseli. Jeśli odbiorca zna statystyczne prawidłowości występowania poszczególnych barw, można pominąć ich opis i wystarczy przekazać tylko wartości tych pikseli, które odbiegają od oczekiwań.

Według Carla Fristona podobnie działa nasz mózg. Z danych, które do tej pory zgromadził o jakiejś sytuacji, tworzy sobie jej obraz i gdy znajdziemy się w podobnym miejscu po raz drugi, sprawdza tylko czym ono różni się od tego imaginarium, które już posiada. Percepcja polega więc na ciągłym wywoływaniu tego, co już jest zapamiętane, porównywaniu ze stanem obecnym i poszukiwaniu różnic.

Gdyby mózg za każdym razem kodował wszystko od nowa, padlibyśmy ze zmęczenia po paru minutach. Dlatego tak męczący jest pobyt w nieznanym supermarkecie czy nowej księgarni.

Aby jednak rzeczywiście mogło to tak działać w praktyce, przypominanie musi wyprzedzać stan faktyczny czyli cały czas przewidujemy to, co będzie za moment.

Teoria ta wyjaśnia wiele zdarzeń zarówno z życia codziennego jak i z doświadczeń w laboratoriach. Na tej zasadzie chodzimy, wyprzedzając projekcją każdy ruch zanim go wykonamy. W ten sposób bezczynny mózg stwarza przywidzenia, omamy i halucynacje. Tak można wytłumaczyć nawet to, dlaczego sami siebie nie możemy połaskotać?

Wiemy wtedy dokładnie co nas czeka, nie ma więc żadnego momentu zaskoczenia, jest tylko zwykły dotyk.

Mikrotomografią zbadano dokładnie szkielet Australopithecus afarensis zwaną Lucy.

Porównano kości uda i ramienia co pozwoliło obliczyć siłę mięśni i dowiodło, że wolała jednak skakać po drzewach.

Ślady złamań ramion, żeber, nóg, miednicy, kręgosłupa i czaszki, na których nie ma znaków gojenia pokazują, że spadając z drzewa, odruchowo wyciągnęła ręce przed siebie, próbując się ratować.