orzechy

Chwile, których pani nie zapomni?

- Najbardziej zapadają w pamięć momenty terminalne. Kiedyś mieliśmy kotkę, która w traumatycznych okolicznościach uniknęła śmierci. Miała 18 lat i choć była w całkiem dobrej formie, miała być uśpiona.

Całe życie mieszkała z jedną osobą. Nie była przyzwyczajona do dużej rodziny. Gdy przywiozłam ją do domu, zaraz uciekła do łazienki na pierwszym piętrze. I już tam została. Nigdy nie schodziła na dół. Cały swój dwuletni pobyt u nas spędziła głównie pod wanną. Ukrywała się i gdy tylko nas zobaczyła, czmychała.

Któregoś dnia, gdy gotowałam w kuchni, zauważyłam, że niedostępna Marusia idzie po schodach. Poczułam, że dzieje się coś wyjątkowego. Gdy już zeszła, podeszła do kanapy i kazała się na nią wsadzić. Chwilę na niej posiedziała, wszystkie psy podeszły, by poznać nieznajomego członka rodziny.Po przywitaniu się poprosiła, by ją zdjąć. Pierwszy raz ją wtedy dotykałam. Wróciła na górę. Pół godziny później umarła.

Myślę, że przyszła się pożegnać i powiedzieć: "Było fajnie".

"Widząc waszych ludzi przy pracy, poczułem, że jesteście bardzo zadowoloną i żyjącą na luzie rasą, dla której nie liczy się czas. Gdy rozmawiałem z niektórymi menadżerami, powiedzieli mi, że nie dało się zmienić nawyków związanych z dziedzictwem kulturowym".

"Wielu z nich robi wrażenie leniwych i do głębi obojętnych na upływ czasu. Cechuje ich lekkość serca i wolność od wszelkich lęków o przyszłość, żyjących dniem dzisiejszym".

"Rzuca się w oczy, iż brak tam chęci, by ludzi uczyć myślenia. Obdarzeni są wątpliwym pojmowaniem wypoczynku i całkiem nieznośną osobistą niezależnością".

"Fabrykant, który zatrudniał tych ludzi, narzekał, że nigdy się nie spieszą, pracują jakby robili łaskę".

"Ludzie są tu zatwardziałymi, zakutymi łbami. Długo trwa zanim zrozumieją sens tego, co dla nich nowe i trudno w nich obudzić zapał, by do tego dążyli".

"W tym kraju handlarze i sklepikarze oszukują, kiedy tylko się da, i to na najmniejszą do wyobrażenia sumę. To łotrostwo jest powszechne".

Autorzy pochodzili z uprzemysłowionej Wielkiej Brytanii, w której liczyła się punktualność i wykonanie zadania a nie beztroskie krzątanie się.

A po drugie, jak bardzo zmieniły się "nawyki dziedzictwa kulturowego". Dziś żaden podróżnik nie napisałby tak o Japończykach, ani o Niemcach.

Ale czy jednym z głównych motywów tego rozwoju nie była mobilizacja wojenna?

Daniel Defoe (1660-1731), autor "Robinsona Crusoe", był także przedsiębiorcą, pracował w biurze podatków - ich wysokość zależała od ilości okien w domach (!) - pisał broszury polityczne, był też szpiegiem, najpierw w służbie Torysów a później u Wigów. Jakby tego jeszcze było mało, napisał ważne dzieło ekonomiczne "A Plan of the English Commerce". Analizuje w nim metody, dzięki którym Anglia, eksporter wełny do Niderlandów gdzie wówczas znajdował się przemysł przetwórczy, stała się potęgą tekstylną.

Budowę własnego przemysłu włókienniczego zaczął pod koniec XV wieku Henryk VII. Wysłał misje, które miały wybrać najdogodniejsze miejsce dla manufaktur, ściągał doświadczonych robotników z Niderlandów, ale przede wszystkim, podniósł podatek od eksportu wełny a nawet go zakazał. Uczynił to dopiero wtedy, gdy jego manufaktury mogły przerobić cały surowiec produkowany na Wyspach. W ten sposób doprowadził do ruiny wytwórców na Kontynencie. Wtedy można było znieść bariery celne.

Jest to typowy przykład w jaki sposób kraje bogate uzyskały swoją przewagę nad innymi.

Lincoln podniósł cła na towary przemysłowe do najwyższego wówczas poziomu 40-50%. Tłumaczył to wojną secesyjną jednak po jej zakończeniu pozostały one na tym samym poziomie. Podobną drogą podążała Finlandia i kraje Azji Wschodniej, Japonia, Korea, Tajwan, w okresie "cudu gospodarczego". Ciągle jeszcze ten mechanizm stosują Chiny.

Gdy przemysł zaczyna raczkować, trzeba go chronić wszelkim barierami i wzmacniać przez państwowe dotacje. Gdy osiągnie zdolność konkurowania z najlepszymi, do dalszego rozwoju niezbędna jest próba sił oraz impulsy z zewnątrz. W przeciwnym razie nastąpi zastój taki jak w Korei Północnej, która w przeciwieństwie do Południowej, zamknęła się w swoich granicach.

Natomiast proponowanie pełnej liberalizacji krajom rozwijającym się, skazuje je na wieczną produkcję podzespołów, składanie gotowych części i eksport surowców potrzebnych branżom wysokich technologii (mapa).

CIESZMY SIĘ KAŻDĄ CHWILĄ...

Mój ulubiony filozof, który jak mało kto znał Życie, napisał:

Gdy gwiazda kończy swój żywot, zapada się w sobie, zmniejsza się, ale jej masa rośnie. Tym samym zwiększa się też i przyciąganie. W pewnym momencie jest ono tak duże, że nawet światło nie potrafi się oderwać od powierzchni a więc gwiazda przestaje być widoczna na zewnątrz, powstaje "czarna dziura".

Skoro grawitacja czarnej dziury jest tak ogromna, to musi ona oddziaływać na sąsiednie gwiazdy. I rzeczywiście, odkrywano coraz to nowe układy ciał niebieskich, z których jedno jest skryte. Najsłynniejszą taką parę stanowi Cygnus X-1, czyli czarna dziura i błękitny nadolbrzym w gwiazdozbiorze Łabędzia.

W roku 2015 zarejestrowano też fale grawitacyjne powstałe podczas zlewania się dwóch czarnych dziur w jedną.

Grupa rosyjskich astrofizyków kierowana przez twórcę radzieckiej bomby atomowej, Jakowa Zeldowicza wyliczyła, że czarna dziura wirując emituje słabe promieniowanie. Nie uwierzył w to Hawking i by dowieść, że Rosjanie się mylą, wykonał własne obliczenia. W rezultacie nie tylko potwierdził wynik Zeldowicza, ale ustalił, że jest to promieniowanie cieplne, które wydostaje się także gdy czarna dziura pozostaje w spoczynku.

Wzór na jej temperaturę łączy ze sobą trzy rozdzielne światy: termodynamikę (T), grawitację (G) i mechanikę kwantową ze stałą Plancka (h).

W roku 1980 kanadyjski fizyk Wiliam Unruh wykazał, że ten matematyczny opis promieniowania czarnej dziury odpowiada zachowaniu fal dźwiękowych w poruszającym się płynie.

Dzięki analogii, czarna dziura z odległych przestworzy została przeniesiona na Ziemię do laboratorium, w którym można ją badać doświadczalnie.

Uczniowie dziś są całkowicie zanurzeni w sieci, tymczasem w szkole ciągle jeszcze przewracają karteluszki i piszą kartkówki.

Nauczyciele przygotowują się do lekcji - Lund 2002.

Zdjęcie to złożyłem z trzech oddzielnych fotografii i jednego okna.

Dwadzieścia lat temu sprawdziłem niewyczerpane możliwości jakie daje korzystanie z Internetu. Połowa moich uczniów miała już wtedy własne strony WWW. Wszyscy pisaliśmy na jednej wspólnej a ja cały program i materiały przenosiłem do komputera.

Przede wszystkim jednak Internet pozwala na rewolucyjną zmianę dydaktyki: uczniowie mogą sami wyszukiwać potrzebne fakty i prezentować je innym. Nauczycielom wystarczy spis celów nauczania (tak było w Szwecji). Lekcje byłyby wtedy warsztatami prowadzonymi na materiale z rzeczywistego świata młodych a nie narzuconą im przez polityków papierkową fikcją.

Otwiera się też nieskończone pole do współpracy z klasami w różnych szkołach, także tymi za granicą. Widziałem projekcję uczniów z Hawajów, którzy o Szwecji uczyli się korespondując ze szwedzką klasą.

Oczywiście, najpierw trzeba całkowicie skomputeryzować szkoły i dokształcić nauczycieli, ale ten wydatek zwróciłby się nam wszystkim stokrotnie.

PRZYKŁAD PAPIERKOWEJ FIKCJI

Nauczycielka w szkole zadała, co jej kazano.

Uczennica w domu skorzystała z Internetu

i wyszła z tego absurdalna hybryda.